vrouw(on)vriendelijk

opvallend onopvallend : filosofen merken zo terloops als mogelijk, vaak op dat de vrouw minderwaardig is. Een Hegel bijvoorbeeld, bespreekt Antigone : Sophocles heeft oorspronkelijk bedoeld dat Antigone het niet eens is met Creon (verpersoonlijking van de staat)om haar broer Polyneikos niet te begraven. Hij moest rotten boven de aarde. De zusterlijke gevoelens van Antigone (verpersoonlijking van de familie, wat een échte 'verpersoonlijking' kan zijn : een persoon voelt zich verbonden met een andere persoon, niet met een instelling)drijven haar naar een verschrikkelijke zelfmoord : zij kan het niet verkroppen dat haar andere broer, Etheokles, wél een staatsbegrafenis krijgt wegens 'aanvaardbaar gedrag in oorlogstijd', dit is : partij kiezen voor de 'eigen' leider. Rara, dit doet denken aan ja, je weet wel : eigen volk eerst.
Awel, Hegel beschouwt de staat als belangrijker dan de familie, en dus ook de vrouw. Maar wat is de staat? Een log abstract gegeven, dat de burger met angst zou moeten vervullen : Machiavelli denkt dat de angst hierdoor beteugeld kan worden. David Hume beschouwt de staat als tweeërlei gegeven : ook een 'sociaal' apparaat, gekoppeld aan o.a. sympathie, wat een natuurlijke neiging zou zijn. De àndere staat, zou via onpartijdigheid van het oordeel, ideëel kenbaar worden voor de burger, op natuurlijke wijze zeg maar. Ook de religie is een natuurlijke aangelegenheid : dan begint de miserie. Religie is natuurlijk, mààr wordt ingegeven door 'angst', en wie is het meest angstig ? De vrouw. Hoe kan dit rijmen met onpartijdigheid van het oordeel ? Hoe is de link verklaarbaar ?
Werkelijke onpartijdigheid houdt niet in, dat er nadien nog even, bij wijze van kanttekening, bijna in de hoop dat het niet opvalt en 'opgaat' in de 'grootsheid' van de idee, eventjes een uitzondering wordt gemaakt.