"Il ne faut pas avoir l'âme fort élevée pour comprendre qu'il n'y a point ici de satisfaction véritable et solide, que tous nos plaisirs ne sont que vanité, que nos maux sont infinis, et qu'enfin la mort, qui nous menace à chaque instant, doit infailliblement nous mettre, dans peu d'années, dans l'horrible nécessité d'être éternellement ou anéantis ou malheureux."

Referentie :

Pascal, Blaise, Pensées, Tome 1. Paris : Maxi-Livres, 2001, p 88.

Commentaar

Omdat Camus het zo vaak over Pascal heeft, heb ik zijn Pensées even op een willekeurige bladzijde open geslagen, en merk meteen waarom hij zo vaak naar hem verwijst. Ik vraag mij af wat Pascal met 'malheureux' bedoelt : "De dood moet ons onfeilbaar brengen naar de vreselijke noodzaak om eeuwig verdwenen of ongelukkig te zijn". Een mogelijke verklaring is dat hij het onderscheid maakt tussen 'er is iets na de dood' of 'er is niets na de dood'. Maar in de heilsleer wordt toch gezegd dat het hiernamaals geluk belooft? Is er dan veeleer een verwijzing naar 'Hades' of het ondermaanse mee gemoeid? Ik moet dat eens uitzoeken, en dat kan door verder te lezen. Of weet iemand het antwoord?