definities individu/collectiviteit

Natuurlijk was mijn bericht gisteren wat kort door de bocht; alles goed en wel, maar wat als er ineens, of geleidelijk aan, in 't diepst van mijn gedachten, plannen ontstaan om mezelf op te blazen op een overvol marktplein? Vertegenwoordigen 'plannen' dan een passieve dimensie, die zich zo maar meester maakt van het individu? Plato voorzag een transcendente ideeënwereld, maar ook een aparte; de enkeling herinnert zich de vorm van een paard, als hij een paard in realiteit ziet. Was dat niet 'parousia'?
Na lang nadenken ben ik tot de slotsom gekomen dat het weliswaar om mijn ideeën gaat, maar dat ideeën tegelijk behoren tot een collectieve dimensie, die zowel 'vergoddelijkt' kan worden als 'verdoemd'. Zo kan er inderdaad een gevaar ontstaan, als er in de enkeling een geheime broeihaard ontstaat, die niet zichtbaar wordt indien gescand. Normaal grijpt de rede dan in, het gezonde verstand, om alles in perspectief te plaatsen. Heel de aarde is echter ontregeld, waarom zou het met haar bewoners anders zijn?
Conclusie: als er zich in mijn brein allerlei onschuldige fantasietjes aandienen (ja, daar ben ik wel van overtuigd, dat mij dat overkómt, maar dat ik er wel in kan slagen om die niet per sé uit te voeren), denk ik soms inderdaad hèhè, gelukkig kan niemand gedachten lezen. Het gebeurt dat ik zowel geestelijk als lichamelijk volledig in beslag wordt genomen (noteer passieve zinsconstructie)door een (zinne)beeld, en dat ik slechts na uiterste inspanning kan overgaan tot 'de orde van de dag'. Dat bedoel ik met 'platonisch'.
Als Verplaetse echter stelt dat moraliteitsbesef manipuleren een goede zaak is, en dat dat bewerkstelligd kan worden door 'foute' gedachten, na scanning (zal alleen maar zeer gedeeltelijk lukken), in goede banen te leiden, begrijp ik zijn redenering wel. Zoals Frank Zappa zei: 'the brain police', die altijd tot de wereld van de onuitvoerbare ideeën zal blijven behoren, maar daarom niet minder nadrukkelijk aanwezig is. Dat is het hem nu net: een idee kan even dwingend aanwezig zijn als een feit.