Samenvattend bestaat deze blog uit bespiegelingen over de verplichte auteurs, waarna een voorkeur voor Camus is ontstaan. Daarna spitste het onderzoek zich toe op zelfmoord(terreur), en zelfmoord tout court, daar het volgens Camus het enige filosofische probleem zou zijn. Zoals alle andere filosofische problemen dus per definitie 'onoplosbaar'. Het 'waarom' blijkt telkens van cruciaal belang te zijn. Het is fnuikend dat een adequaat antwoord, alsof het 'honend' de spot met ons wil drijven, uitblijft. Gissen, zoeken, niet vinden... In de veronderstelling dat de reden dat iemand zich van het leven berooft, van belang is, heb ik onderzocht dat zelfmoord een onweerstaanbare drang is om het absurde en de ondraaglijke spanning te ontvluchten. In het kader van het onderwerp past dit perfect : de zelfmoordterrorist ziet het drama van het Amerikaanse consumptiemodel, en de instandhouding ervan door een president, die door zijn eigen medewerkers als een 'failure' wordt omschreven. Deze denkt dat hij, door een godsdienstoorlog te ontketenen, het gezegde 'oog om oog, tand om tand', kracht kan bijzetten.

Geweld zou om rationele redenen te verkiezen zijn boven een vreedzame oplossing.
"En toch doet de drang tot zelfbehoud zich wel degelijk gelden, een heel leven lang, in alle hevigheid, op een manier die geen twijfel overlaat: wij willen niet sterven. Wij zijn duidelijk niet bereid, in geen geval, ons te laten besmetten, verminken, verongelukken of vermoorden -zelfs niet wanneer we toch al oud en versleten zijn, zelfs niet wanneer we niets te verliezen hebben dan verdriet en pijn".¨[...] "Het levensdoel van al wat leeft zou er met andere woorden in bestaan geen andere dan de eigen dood te realiseren, te kunnen sterven volgens een eigen, interne wetmatigheid, een soort autonomie in de ondergang te kunnen bevestigen. Dit 'sterven uit zichzelf' is uiteraard totaal verschillend van 'zelfmoord' in de gewone betekenis van het woord, waarbij het juist niet om een biologisch afsterven gaat, maar precies om een gewelddadig ingrijpen van 'buitenaf'."[...] Deze 'hebberigheid' van het levende wezen, zelfs met betrekking tot de eigen ondergang, is een bijzondere verschijningsvorm van wat Freud het primair narcisme noemt, de drang om uitsluitend voor en vanuit zichzelf te bestaan, om nooit afstand te doen van een zelfgenoegzame 'eigenheid'. Tegelijk verliest dit primair narcisme door zijn betrekking tot de doodsdrift echter zijn idyllisch karakter: het houdt de dreigende mogelijkheid in van een primair masochisme, een pervers verlangen om ook op eigen kracht de eigen vernietiging te bewerken".(1)De Martelaere, Patricia,Een verlangen naar ontroostbaarheid, Amsterdam: J.M. Meulenhoff bv, 1993, p 46-47.