'Een van Sylvia Plaths laatste gedichten, waarin ze een vrouw beschrijft die haar blijkbaar net in de dood is voorgegaan, begint met de woorden 'The woman is perfected', waarin beide betekenissen van beëindiging en vervolmaking zijn bijeengebracht. Dit 'perfectum' is de tijdsdimensie die de zelfmoordenaar alsmaar voor ogen staat. Het zwaartepunt van zijn bewustzijnsleven ligt niet in het heden - want daar ontplooit zich de wereld van de genieter -, maar ook niet in het echte verleden, waar piekeraars en kniezers zich onledig houden, en evenmin in de toekomst van dromers en strevers naar een beter bestaan. Zijn tijd is een heel speciale tijd, die zelfs in de grammatica niet veel aandacht krijgt - het is de 'toekomend verleden tijd', de tijd van het 'ik zal gedaan hebben' of het ' ik zal hebben geleefd'. Zijn passie is die van het beëindigen.'
Referentie
Patricia de Martelaere, Een verlangen naar ontroostbaarheid, J.M Meulenhoff bv, Amsterdam, 1993, p 101