Parallel absurde met ondraaglijke spanning : indien twéé ingrediënten, dan zelfmoord??

Het antwoord blijft neen. Zelfmoord, om welke reden ook, is nooit een optie. Beter kan men dan de 'lightversie' (eros) van thanatos bezigen. Men heeft het in de filosofie steeds over 'argumenten', volgens mijn bescheiden mening zijn dit oplossingen die bruikbaar zijn in de praktijk. Dit wordt mooi geïllustreerd in een gedicht : het onderwerp eros/thanatos is zo subtiel, maar tevens vreesaanjagend verwoord, dat het in mijn ogen 'het sublieme' weerspiegelt.

To His Coy Mistress, Andrew Marvell (1621-1678, metaphysical poet)

(Eros uitsluiten, uitstellen)

'Had we but world enough, and time,
This coyness, lady, were no crime. (zedigheid)
We would sit down and think which way
To walk, and pass our long love's day;
Thou by the Indian Ganges' side
Shouldst rubies find; I by the tide
Of Humber would complain. I would
Love you ten years before the Flood;
And you should, if you please, refuse
Till the conversion of the Jews.
My vegetable love should grow
Vaster than empires, and more slow.
An hundred years should go to praise
Thine eyes, and on thy forehead gaze;
Two hundred to adore each breast,
But thirty thousand to the rest;
An age at least to every part,
And the last age should show your heart.
For, lady, you deserve this state,
Nor would I love at lower rate.

Commentaar/uitleg : Aangezien we geen zeeën van tijd hebben, is uw zedigheid wél een misdaad.

(Thanatos, dreigend)

But at my back I always hear
Time's winged chariot hurrying near; And yonder all before us lie
Deserts of vast eternity.
Thy beauty shall no more be found,
Nor, in thy marble vault, shall sound (marmeren 'gewelf', ook 'grafkelder')
My echoing song; then worms shall try
That long preserv'd virginity,
And your quaint honour turn to dust,
And into ashes all my lust.
the grave's a fine and private place,
But none I think do there embrace.

Oplossing : escalatie van eros

Now therefore, while the youthful hue
Sits on thy skin like morning dew,
And while thy willing soul transpires
At every pore with instant fires,
Now let us sport us while we may;
And now, like am'rous birds of prey,
Rather at once our time devour,
Than languish in his slow-chapp'd power.
Let us roll all our strength, and all
Our sweetness, up into one ball;
And tear our pleasures with rough strife
Thorough the iron gates of life.
Thus, though we cannot make our sun
Stand still, yet we will make him run.

Dit koppel is duidelijk niet van plan zelfmoord te plegen, en geeft aan dat dit leven nooit mag ophouden. Het is echter sowieso onmogelijk aan de dood te ontsnappen.